تبلیغات
وب نوشت های عباسعلی غلامی

وب نوشت های عباسعلی غلامی
نویسندگان
تبادل لوگو
::پایگاه اطلاع رسانی عباسعلی غلامی::

پس از برگزاری جشن چهلمین سال دانشگاه سمنان  نوبت به برگزاری جشن چهلمین سال تولد دانشگاه شاهرود رسیده است. بنظر می رسد برگزاری چنین جشنی جهت دور کردن اذهان از مصیبتی است که بر سر این دانشگاه از سوی اعضای هیات امنا  چه آگاهانه و چه ناآگاهانه آمده است، تدارک دیده شده است. این روزها شاهد شکوفایی هر چه بیشتر دانشگاه سمنان که بحق شیرینی و حلاوت آن گوارای کام دولتمردان سمنانی که بجای کوبیدن بر طبل خالی و بدور از هیاهو های تبلیغاتی با هوشیاری و تیزبینی و در  سایه وحدت و یکرنگی منافع شهرستان خویش را دنبال می کنند، هستیم. اما در این شهرستان بجای خوب اندیشیدن و خوب تدبیر کردن باید شاهد عقب گردهایی باشیم که نتیجه اش نه تنها برای جامعه دانشگاهی بلکه بر دیگر آحاد مردم نیز چیزی جز تاریکی، یاس و نا امیدی به ارمغان ندارد. در مطلبی با عنوان کلاهی دیگر با دادن شکلاتی دیگر در تیر ماه 90 در همین وبلاگ به مواردی  اشاره و اقدامات مسئولین و نگاه غیر کارشناسانه آنان مورد نقد قرار داده و جهت برون رفت راهکار ارائه شد. اما از آنجائیکه نه گوش شنوا و نه  مدیری دلسوز وجود داشت که پیگیر ماجرا باشد

آنچه را که انتظارش نداشتیم اتفاق افتاد. در این مطلب به بعضی از زوایای پنهان موضوع مورد بحث پرداخته  تا شاید همتی خردمندانه مانع نابودی نهالی که چهل سال به پایش نشستیم، باشد.

الف: اولا دانشگاه صنعتی و یا دانشگاه بی نام و نشان فعلی، در اذهان کسانی که در این مملکت با نام سربلند صنعتی از آن یاد می کردند، ممکن است به ظاهر فضایی را در این شهرستان اشغال و عنوان دانشگاه شاهرود را برای خود یدک بکشد. اما واقعیت این است که این دانشگاه بدلیل اداره شدن آن توسط غیر بومیان به دانشگاهی از ایالت خراسان و مازندران لقب گرفته است، چرا که از جمعیت قریب به 430 عضو هیات علمی آن بیش از 400 نفر غیر بومی و اکثریت، هویت آنان مربوط به دیار خراسان و مازندران می باشد و بر همین اساس بجاست که بگوئیم پردیسی دانشگاهی از دانشگاه خراسان. ممکن است دوستان این ایراد را از بنده بگیرند که خوب محیط دانشگاهی است و هیچگونه منافاتی وجود این همه غیر بومی با امر تولید علم ندارد. در ظاهر ایرادی درست ولیکن فلسفه ایجاد دانشگاه صنعتی در این شهرستان توسعه بخش صنعت بوده است. آیا فعالین در دانشگاه و اعضای هیات علمی و مدیران ارشد آن می توانند از عملکرد خویش در جهت امر توسعه در شهرستان دفاع نمایند؟ به جرات می توان گفت بدلیل غالب بودن مدیران غیر بومی در این دانشگاه، دانشگاه نسبت به امر توسعه و ارتباط فی مابین دانشگاه و بخش صنعت بی تفاوت می باشند. اگر خوب مسئله برای عزیزان حلاجی شده نیست می توانند با این سوال که خروجی این دانشگاه طی چهل سال گذشته که جهت پیشرفت و آبادانی این شهرستان بتوان از آن به نیکی یاد نمود، چیست؟ تعداد پژوهش های مرتبط با بخش صنعت در این شهرستان و تفاهم نامه های منعقد شده فی مابین دانشگاه و بخش صنعت به چه میزان می باشد؟ به واقعیت های موجود پی ببرند.

ب: زمانی که شهرستان دامغان از فرصت طلایی پیش آمده به جهت سکانداری وزارتخانه توسط همشهری خود استفاده و مجوز دانشگاه جامع را اخذ نمود و از طرفی مرکز استان با زیرکی خاص با تخصیص زمین چند ده هکتاری جهت تاسیس دانشگاه صنعتی و اخذ موافقت اولیه جهت عملیاتی نمودن آن اقدام نمود، متاسفانه بدلیل آنچه که در مقدمه  مطلب ارائه شد با شکلاتی دیگر پذیرای کلاهی گشادتر از کلاه اولی گردیدیم و به عبارتی مسئولین ارشد شهرستانی قافیه را باخته و با تن دادن به خواسته ی وزیر وقت مبنی بر اینکه با ایجاد دانشکده های علوم انسانی در همین دانشگاه می توان به اهداف مورد نظر رسید  مسرور گشته و تنها مشکل آنها انتخاب نام دانشگاه و فراخوانی آنها جهت عنوان دانشگاه و با همان امکانات موجود بود.

 

ج: براستی امروز افتخار ما از برگزاری جشن چهلمین سال تاسیس چیست؟ آیا کسی پاسخگوی این مطلب است که سرنوشت موافقت دانشگاه تک جنسیتی دخترانه در این شهرستان به کجا انجامید؟ آیا کسی پاسخگو است که فی الحال سرنوشت دانشکده ریحانه تحمیل شده بر دانشگاه صنعتی چیست؟ و آیا کسی پاسخگو هست که اصلا در دانشگاهی که در سایر بخش ها دانشجو مختلط دارد وجود چنین دانشکده ای چه سر نوشتی پیدا خواهد نمود؟ آیا مدیریت دانشگاه و یا سایر مسئولین شهرستانی به خود اجازه می دهند اعلام نمایند بعد از تغییر نام دانشگاه چه خیر و برکتی متوجه این شهرستان گردیده است؟ خوب است رئیس محترم دانشگاه اعلام نماید بعد از این اقدامات میزان جذب دانشجو افزایش داشته یا کاهش؟ میزان اعتبارات  تخصیصی افزایش داشته و یا کاهش؟ و از همه مهمتر اعلام نمایند به چه میزان افزایش دانشجویان بومی بعد از ایجاد دانشکده ریحانه و سایر دانشکده های علوم انسانی داشته اند؟ اعضای هیات علمی جذب شده بومی به چه تعداد بوده است؟ تا آنجا که بنده مطلعم نه تنها اتفاق خاصی نیفتاده است بلکه حالت رکود و سقوط را تجربه می کند و کماکان در، بر پاشنه قبلی چرخیده و تحصیل کردگان بومی آواره ی سایر دانشگاه ها در کشور بدلیل نا معتبر خواندن دانشگاه فعلی و از دست رفتن اعتبار گذشته و غیر بومیان کماکان حاکم و از پذیرش فرزندان این دیار در هیات علمی معذور.

د: امروز که همه ی متولیان تن داده به تغییر نام دانشگاه و اتفاق نا میمون متوجه تلخی این تصمیم شده اند، خود را مبرا از خطا دانسته، هر کدام توپ را به زمین دیگری انداخته و منکر هر گونه درخواست تغییر نام دانشگاه می شوند و مدعی اند اقدام یک جانبه ای از سوی وزارت صورت پذیرفته و دیگر بر گشت ناپذیر است و عده ای نیز در صدد توجیه بر آمده و این اقدام را اقدامی خیر خواهانه قلمداد می نمایند . براستی وقتی دولت فعلی مصوبات دولت قبلی و مجلس مصوبات دولت را لغو و بعضا وتو می نمایند. آیا تغییر نام یک دانشگاه که اکثریت جامعه دانشگاهی و غیر دانشگاهی موافق و طالب برگشت به نام اولیه هستند، امکان پذیر نیست؟ آیا امکان دارد وزارتخانه و نهاد متولی بدون اخذ نظر هیات امنا بصورت یکجانبه اقدام به تغییر نام دانشگاه و ماموریت آموزشی آن نماید؟ با عرض معذرت مگر هیات امنا لو لوی سر خرمن هستند؟ و یا اینکه متولیان دخیل در این امر، طالب برگشت از نظر و خواسته اولیه ی خویش نیستند؟ البته وقتی چنین تصمیم بزرگی بدون مشارکت دادن جامعه ی دانشگاهی و بیش از 400 عضو هیات علمی اتخاذ شود، نتیجه ای بهتر در پی نخواهد داشت.

ذ: آسیب شناسی پیرامون تصمیمات تغییر نام دانشگاه از سوی جامعه ی دانشگاهی با نگاه به امر کیفیت موجب ترسیم  راهکاری مناسب جهت برون رفت از وضعیت فعلی خواهد شد. پر واضح است اگر بناست با امکانات و ظرفیت های موجود تنها کمیت مد نظر باشد، باید منتظر تهدیدات ناشی از تصمیمات غیر کارشناسانه بود. شهرستان شاهرود با توجه به جمعیت بالای دانشجویی ظرفیت ایجاد پردیس مستقل جهت ایجاد دانشکده های علوم انسانی و سایر رشته های غیر فنی را داراست و محقق شدن آن، انتخاب مسیر منطقی و عقلایی و برخورداری از مدیران بومی و شایسته را می طلبد.

ر: کلام آخر اینکه موضوع تغییر مدیریت دانشگاه در دستور کار است. اما متاسفانه عده ای از منفعت طلبان که از قضا بومی و از جامعه دانشگاهی می باشند، مجددا درصدد تحمیل گزینه ای غیر بومی به بعضی از مسئولین محلی می باشند. نخبگان دانشگاهی، دلسوزان و مسئولین محلی باید به این امر واقف باشند که تنها راه برون رفت از وضعیت به بن بست رسیده در این شهرستان انتصاب مدیران بومی لایق، شایسته، جسور و آینده نگر و توجه مدیر بومی به تحصیل کردگان بومی می باشد ولاغیر.




طبقه بندی: عدم توسعه یافتگی شهرستان و چالش ها، 
[ دوشنبه 7 بهمن 1392 ] [ 12:39 ق.ظ ] [ عباسعلی غلامی ]

درباره وبلاگ

بسم الله الرحمن الرحیم

ما گرفتار هوا و هوسیم *** همه خو کرده به دام و قفسیم

گر رخ دوست همان قبله بُوَد *** ما به دنبالِ وصال چه کسیم؟

این همه بند، که بر پا زده ایم *** ره نپوییم و به جایى نرسیم

وقتی که تصمیم به راه اندازی وبلاگ گرفتم، احساسم این بود که حرف هایی برای گفتن است. از تجربیات،فعالیت هایم، تفکراتم و دغدغه هایی که همیشه با من هستند، از وضع نابسامان شهرستانم (شاهرود)، از کم توجهی، عدم توسعه یافتگی، نابسامانی های موجود و بازی نگرفتن موثرین، دلسوزان، جوانان و شایسته سالاران خواهم نوشت.
اگر فرصتی شد و عمری باقی بود در خصوص علل و عوامل نابسامانی ها و چگونگی رفع آن سخن خواهم گفت.

امیدوارم دلسوزان جامعه ام، در راستا با اندیشیدن تدبیر درست مرا یاری کنند.
t
آمار سایت
 بازدیدهای امروز : نفر
  بازدیدهای دیروز : 227 نفر
  كل بازدیدها : نفر
  بازدید این ماه : نفر
  بازدید ماه قبل : نفر
  تعداد نویسندگان : عدد
  كل مطالب : عدد
  آخرین بروز رسانی :
http://adlafarin.com/oics/logo.gif


قالب بلاگفا

قالب وبلاگ

قالب وبلاگ

اخلاق اسلامی

قالب بلاگ اسکای

قالب پرشین بلاگ

download

وب نوشت های عباسعلی غلامی - مرثیه ای به بهانه برگزاری جشن چهلمین سال دانشگاه شاهرود - - وب نوشت های عباسعلی غلامیmeta http-equiv= وب نوشت های عباسعلی غلامی - مرثیه ای به بهانه برگزاری جشن چهلمین سال دانشگاه شاهرود - - وب نوشت های عباسعلی غلامیmeta name=a href=